Παρουσίαση βιβλίων - Γιώργος Τσιβελέκος

Στις 17 Δεκεμβρίου στο βιβλικαφέ Booking Hill, ο νέος ποιητής και συγγραφέας Γιώργος Τσιβελέκος παρουσίασε τα τρία πρώτα βιβλία του και γιόρτασε με όλους τους παρευρισκόμενους τα 25α γενέθλιά του.

Πρόκειται για τις δύο ποιητικές συλλογές, Ο επιμένων έρωτας νικά, και, Έρως νικημένε μάχαν, από τις εκδόσεις Οσελότος και για την προεφηβική ιστορία, Οι τρεις μικροί Άϊ Βασίληδες, από τις εκδόσεις Ελκυστής.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης για τα βιβλία του μίλησαν:

Γεωργία Σύκα, σκηνοθέτης-παιδαγωγός-συγγραφέας-ποιήτρια

Μαίρη Ελευθεριάδου, καθηγήτρια γαλλικών-συγγραφέας 

Χριστόγιαννος Μαυράκης, ειδικός παιδαγωγός-ψυχοπαιδαγωγός

και τραγούδησαν οι καλλιτέχνιδες: Μάρζια και Νάνσυ Καλαμίδα.

Με αφορμή αυτό το γεγονός, ο Γιώργος Τσιβελέκος προσκλήθηκε σε συνέντευξη κι απάντησε στις ερωτήσεις της Μαρίας Ανδρεαδέλλη.

Ακολουθεί η συνέντευξη, και φωτογραφίες, που τράβηξε ο Δημήτρης Μπαρδάκης κατά τη διάρκεια της παρουσίασης.

1. Πώς θα συστηνόσασταν στο αναγνωστικό κοινό που ακόμα δε σας έχει διαβάσει;

 Ο καλύτερος και πιο ουσιαστικός τρόπος για να συστηθεί ένας συγγραφέας θεωρώ πως είναι μέσω των έργων του. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε πως κάθε έργο είναι και μια κατάθεση ψυχής και στα δικά μου έργα τους υπόσχομαι πως θα βρουν σίγουρα κομμάτια της δικής μου.

Ωστόσο, πλέον θεωρώ πως καλός συγγραφέας ή ποιητής δεν είναι μόνο όποιος γράφει καλά, αλλά και όποιος είναι καλός και ως άνθρωπος και αυτό μπορεί να διαπιστωθεί μόνο με την επικοινωνία ή τη ζωντανή γνωριμία με τον εκάστοτε δημιουργό.

Λέγοντας αυτά, λοιπόν, και μη χαρακτηρίζοντας κάπως τον εαυτό μου, αφήνω το αναγνωστικό κοινό, που δε με έχει διαβάσει ακόμα, να με γνωρίσει από μόνο του όπως θέλει και να σχηματίσει την ανάλογη γνώμη.

2. Τι σας ώθησε στη συγγραφή και σε ποια ηλικία;

Ανέκαθεν λάτρευα τα βιβλία και θαύμαζα τους συγγραφείς για το γεγονός πως φτιάχνουν ολόκληρους κόσμους μόνο και μόνο με τη σκέψη τους. Ίσως ευθύνεται και η ασφάλεια που ένιωθα —και νιώθω, δηλαδή, ακόμα— ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων... Δεν το έχω αναφέρει ποτέ ξανά σε συνέντευξή μου ότι έχω αμφίπλευρη βαρηκοΐα και ότι φοράω ακουστικά... Το γνωρίζουν μόνο όσοι άνθρωποι τους το έχω πει ή με έχουν γνωρίσει από κοντά. Τώρα, όμως, είμαι έτοιμος να το αποκαλύψω και δημόσια...

Όταν διαβάζω, λοιπόν, μπορώ και ακούω τα πάντα πολύ εύκολα... Τους διαλόγους των ηρώων, τις σκέψεις τους, ακόμα και τις κινήσεις τους. Κάπως έτσι, λοιπόν, υποσυνείδητα και συνειδητά, είπα πως θέλω να φτιάξω κι εγώ τους δικούς μου κόσμους ή να μοιραστώ τον εσωτερικό μου κόσμο ειδικά μέσω της ποίησης...

Όμως, σίγουρα δεν αρκεί το να θέλει κανείς να γίνει συγγραφέας ή ποιητής για να γίνει πράγματι, πόσο μάλλον για να είναι και καλός. Εκτός από το ταλέντο και το μεράκι, συντρέχουν κι άλλοι παράγοντες, όπως η ευαισθησία και η παρατήρηση εικόνων, ανθρώπινων συμπεριφορών κ.α., γιατί εντέλει η έμπνευση βρίσκεται εντός και γύρω μας.

Άλλον έναν από αυτούς για εμένα αποτέλεσε η δύσκολη περίοδος που διήνυσα κατά την εφηβεία μου μέχρι την ενηλικίωσή μου και λίγο αργότερα, μέχρι τα 21 μου, χρονική στιγμή που μπήκε καθοριστικά και σοβαρά η συγγραφή στη ζωή μου. Κι επειδή το έχω πει ξανά και ίσως κάποιοι έχουν συνδέσει αυτό το γεγονός με τη συγγραφή της πρώτης αλλά και της δεύτερης ποιητικής μου συλλογής, οι οποίες είναι ερωτικές, όχι, η δύσκολη περίοδος στην οποία αναφέρομαι δεν είχε να κάνει με ερωτική απογοήτευση, αλλά με bullying και ψυχολογική κακοποίηση ή και περιθωριοποίηση.

Η συγγραφή, λοιπόν, αποτέλεσε το γιατρικό μου, τη διέξοδό μου, το καταφύγιο και κρησφύγετό μου, το απάνεμο λιμάνι μου, το φως στο σκοτάδι. Με βοήθησε να βρω τον εαυτό μου και παράλληλα μου έδωσε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να μιλήσω για πράγματα λίγο ξεχασμένα, όπως είναι η ανιδιοτελής αγάπη, η αγάπη άνευ όρων, ο πραγματικός έρωτας, η αποδοχή του άλλου, τα αγνά συναισθήματα κ.α.

Επίσης, οφείλω να την ευχαριστήσω και να δηλώσω ευγνώμων και για τους «ωραίους» ανθρώπους που έφερε κοντά μου έκτοτε. Ανθρώπους ευγενικούς που δε βιάζονται να βγάλουν γρήγορα συμπεράσματα για τον άλλον, που δεν παρεξηγούν εύκολα, που έχουν μάθει να σκέφτονται, που δεν κρύβουν τις ευαισθησίες τους και, κυρίως, την ανθρωπιά τους.

3. Με ποια λογοτεχνικά είδη ασχολείστε συγγραφικά;

Ασχολούμαι με την ποίηση και την παιδική λογοτεχνία κυρίως, όπως μαρτυρούν και τα έργα που έχουν ήδη εκδοθεί, τα διηγήματα, το σενάριο, καθώς και το θέατρο. Σε αυτήν την ποικιλία συνέβαλαν σημαντικά οι μεταπτυχιακές μου σπουδές στη Δημιουργική Γραφή και η πεποίθησή μου πως όσα θέλουμε να πούμε πρέπει να τα πούμε με τον τρόπο που τους ταιριάζει και θα μπορέσουν να αποδοθούν καλύτερα.

4. Τι αφορούν τα βιβλία που έχετε ήδη εκδώσει;

Η πρώτη μου ποιητική συλλογή «Ο επιμένων έρωτας νικά» (110 σελίδες — 72 ποιήματα) αρχίζει με ΕΡΩΤΙΚΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ, όπου το ποιητικό υποκείμενο μέσα στη μοναξιά του προσκαλεί την αγαπημένη του, την αναζητά και τη φαντάζεται να έρχεται. Συνεχίζει με τις επίμονες ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ που χρειάζεται να γίνουν για να στεριώσει η σχέση τους και να μην καταστραφεί. Στο τρίτο κεφάλαιο πλέον, της δίνει τις ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ που κάθε ερωτευμένος θα ήθελε να πραγματοποιηθούν και να έχει την τύχη να βιώσει. Και τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΑΖΙ, όπου καταφέρνουν να είναι μαζί, περιγράφεται όλη η μαγεία του σμιξίματος και της νίκης και επικράτησης του έρωτα και των μοναδικών, δυνατών συναισθημάτων του.

Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή «Έρως νικημένε μάχαν» περιέχει κι αυτή 72 ποιήματα (118 σελίδες). Όμως, αυτήν τη φορά γίνεται λόγος για τον έρωτα που, ενώ βρίσκεται στο ξεκίνημά του, βλέπει σκιές τριγύρω και έχει ΠΡΟΑΙΣΘΗΣΕΙΣ του «επερχόμενου άδοξου τέλους». Για έναν έρωτα που κάνει τους ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΣ, τις ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ και τις ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ συναισθημάτων και λαθών της σχέσης του και εκ των υστέρων βρίσκει λύσεις στα προβλήματα που υπήρχαν. Τέλος, στο τρίτο κεφάλαιο, για τα συναισθήματα, τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τις συνθήκες στη ΜΕΤΑ ΖΩΗΝ, μια ζωή μετά την πραγματική ζωή, μια ζωή παρόμοια με θάνατο, αλλά που δεν είναι η μετά θάνατον ζωή, αλλά η μετά τον έρωτα ζωή...

Και τέλος, το νέο προεφηβικό μυθιστόρημα «Οι τρεις μικροί Άι Βασίληδες» (118 σελίδες), κάτι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με τα προηγούμενα έργα μου, είναι μια χριστουγεννιάτικη περιπέτεια με τρία αδέρφια που έχουν να φέρουν εις πέρας μια σημαντική αποστολή, η οποία θα θυμίσει στα ίδια αλλά και σε όσους θα μοιραστούν την ιστορία τους το πραγματικό και ουσιαστικό πνεύμα των Χριστουγέννων... Και ίσως όχι μόνο το θυμίζει, αλλά το επαναπροσδιορίζει.

5. Πώς συνήθως αισθάνεστε μετά από μια ζωντανή επικοινωνία με το αναγνωστικό σας κοινό, μετά από μια παρουσίαση;

Αρχικά, μετά από μια ζωντανή επικοινωνία με τους αναγνώστες, νιώθω χαρούμενος και ευγνώμων για την όλη αγάπη που εισπράττω και τη συμπάθεια που αναπτύσσεται.

Όσον αφορά το πώς νιώθω μετά από μια παρουσίαση, δε θα μπορούσα να απαντήσω αν αυτή η ερώτηση μου γινόταν πριν λίγο καιρό, καθώς η πρώτη μου παρουσίαση πραγματοποιήθηκε μόλις στις 17 Δεκεμβρίου του 2022, ημέρα και των γενεθλίων μου, και αφορούσε και τα τρία έργα μου συγκεντρωτικά...

Κατά τη διάρκειά της, λοιπόν, αλλά και μετά, ένιωθα κάτι παραπάνω από απλή χαρά και ευγνωμοσύνη... Ένιωθα και νιώθω ακόμα τυχερός, «γεμάτος», ανθρώπινη ζεστασιά από όλο τον κόσμο που ήταν εκεί, με τίμησε με την παρουσία του και γιόρτασε μαζί μου, αλλά και δική μου για εκείνον και οπωσδήποτε συγκίνηση...

Εν κατακλείδι, αισθάνομαι πολύ έντονα πράγματα και διαφορετικά από την καθημερινότητά μου μετά από την επαφή μου με τους αναγνώστες και φίλους μου — γιατί οι αναγνώστες μου γίνονται και φίλοι μου, αν δεν είναι ήδη.

Και σε αυτό το σημείο μάλλον οφείλω να παραδεχτώ πως άλλος ένας καλός τρόπος να συστηθώ στο αναγνωστικό μου κοινό είναι μέσα από συνεντεύξεις σαν αυτήν, όπου καταθέτω τις αλήθειες μου.

6. Τι θεωρείτε «άπιαστο όνειρο» στον λογοτεχνικό χώρο, αλλά σκοπεύετε να προχωρήσετε προς αυτό;

Τη δημιουργία ενός δικού μου εκδοτικού οίκου που θα δίνει ευκαιρίες σε όλους τους συγγραφείς που το αξίζουν και δε θα τους εκμεταλλεύεται οικονομικά στον βαθμό που συμβαίνει στις μέρες μας... Μπορείτε να με πείτε και ρομαντικό. Είμαι, το ξέρω και μου αρέσει.

7. Τι θα συμβουλεύατε έναν δημιουργό που ακόμα δεν έχει τολμήσει να βγάλει το έργο του προς τα έξω;

Θα τον συμβούλευα, αν νιώθει ότι έχει γράψει με την ψυχή του και ότι το έχει δουλέψει αρκετά, ώστε να παραδώσει ένα άρτιο αποτέλεσμα, να προχωρήσει άμεσα στην έκδοσή του. Κατά πάσα πιθανότητα αποτελεί ένα όνειρό του και τα όνειρα δεν πρέπει να παίρνουν πολλές αναβολές. Πρέπει να τα ζούμε σήμερα, γιατί αύριο δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει.

Όμως, θα πρέπει να είναι και προετοιμασμένος για την ενδεχόμενη απόρριψη και να θυμάται πως δε σημαίνει τίποτα για την αξία του έργου του.

Δυστυχώς, διαδραματίζουν και πολλοί άλλοι παράγοντες ρόλο, συνήθως εμπορικοί.

Οπότε θα τον συμβούλευα, τέλος, να μην πτοηθεί και να συνεχίσει ακάθεκτος για το καλύτερο δυνατόν.

ἮΡΘΑΝ - Πάνος Χατζηγεωργιάδης

Λίγη ντροπή δέ σου μεῖνε καί λίγη τσίπα

νά περιμένεις τούς βαρβάρους νά σέ σώσουν

τήν ὕπαρξή σου ἔκρυψες σέ τούτη ἐδῶ τήν τρύπα

ζώντας μέ μίαν προσμονή, νά σέ γλιτώσουν.

Τῆς ὕπαρξής σου διάβηκαν τά τείχη

καί σύ παιδί ἀμούστακο, τούς ἄνοιξες νά μποῦνε

κερκόπορτες βρῆκαν πολλές, ἄπ΄τήν στραβή σουτύχη 

κι ἄπ΄τούς κακούς λογαριασμούς πολλά κακά θά ρθοῦνε.

Ἦρθαν οἱ βάρβαροι, τό δίχως ἄλλο

μέσα στῆς πόλης τά στενά περιδιαβαίνουν ἤδη

μαζί μ΄αὐτούς νά, φτάνει ἔρχεται κακό μεγάλο

κι ἡ μοίρα σέ περιγελᾶ ὡς νάσουνα παιχνίδι.

Κι ἄν κάποιος κάποτε σταθεῖ στά λίγα λείψανά σου

μέ ἀπορίαν περισσή πῶς πέθανες δῶ χάμω

μέ θάρρος πού σοῦ ἔλλειψε καί μές τά δάκρυά σου

νά πεῖς πώς ἔχτισα πολλά ὀνείρατα στήν ἄμμο.

ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ - Γρηγόρης Σακαλής

 

Είναι κάποιες στιγμές

που νοσταλγείς

την πρώτη σου νιότη

τα σκιρτήματα της καρδιάς

τα αισθήματα, τις αγκαλιές

τα ωραία παραστρατήματα

τότε που κυβερνούσε

ο ρομαντικός έρωτας

κι όλα ήταν μαγικά

η ζωή έμοιαζε να είναι

τόσο ενδιαφέρουσα

όλο το μέλλον

ήταν μπροστά

και μεγάλα σχέδια

υπήρχαν στο μυαλό μας

κι ύστερα κοιτάς

το σήμερα

και λες

πόσο με γέλασε η ζωή

άλλα μου έταξε

κι άλλα μου πρόσφερε.

ΝΥΧΤΕΣ ΜΙΑΣ ΚΟΡΗΣ - Αριάδνη Πορφυρίου

 

 

Αντικατοπτρισμούς πόθου βουβά τυλίγεις

γυμνός, μαρμάρινος και λείος

σε μιαν άλλη Ανάβυσσο στητός

με υποψία κίνησης και δίψας.

Αλώβητος από φιλιά με διαχέεις

μάτια ρινίσματα πυρός

μιαν έρημο κλείσανε στο άνοιγμά τους.

Πεταρίζουν σαν καραβάνια στην όαση

με νότες ενός κύματος αθάρρευτου.

Εξάγγελος νύχτας ολόφωτης είσαι τάχα

Ή κουρσάρου γενιά δολερή;

Αγγίζουν τα κοσμήματα απ’ τα σεντούκια

τα δάχτυλα, όσο να γίνει η μοιρασιά.

Μόνο τα χάδια απ’ το τραχύ δέρμα της μοναξιάς

μοιάζει να σκοτεινιάζουν τις λάμψεις του λίθου.

Το υφαντό μάς έσωσε άραγε; Και ποιος θα το κρύψει;

Σιωπές αβάσταγες στην αμφίρροπη σχισμή.

Αβέβαιες νύχτες μιας Κόρης.

ΓΡΑΙΓΟΣ - Αριάδνη Πορφυρίου

 

Γραίγος κροτάλισε ξανά σε κλειστά βλέφαρα.

Με τον ήλιο πάλευε,

λες και γινόταν να τον μερώσει.

Ανάσες αγάπης και τρέλας…

Το χώμα χορεύει κάτω από τον ουρανό

φεύγει απ’  τις χούφτες μας

τόσο ανεπαίσθητα,

που ζηλεύουν οι πήλινοι Κινέζοι

και όλα τα προπλάσματα που τα ’λιωσε η βροχή.

Ποίηση δεν είναι οι όμορφες λέξεις

που ζωγραφίζουν πάνω σε καμβά την καρδιά μας…

Είναι τα δάκρια απ’ τις πληγές

η μοναξιά που νιώθω δίπλα σου

το χαμόγελο του πόνου

(του πόνου μας),

όμοιο με παράσταση

όπου η Κορυφαία ξεχνά συχνά τα λίγα λόγια της.

Το έργο μάς έχει ματώσει

και το ξέρεις.

Αυτή η θυμέλη που ακόμη καπνίζει

πόση ασέβεια προς την Αφροδίτη μπορεί να χωρέσει;

 

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ - Μαρία Ανδρεαδέλλη

Πρέπει να γίνω χελιδόνι,

ο καιρός άλλαξε

και το κλίμα πια δεν με σηκώνει.

Μόνο έτσι θα μεταφέρω τους καρπούς μου

μακριά με ειρήνη και ασφάλεια.

 

Θα βάψω μαύρα τα ξανθά μαλλιά

ενώ θα βολέψω τις σκέψεις στην αθωότητα.

Η παλιά μας άνοιξη κάτω από τις φτερούγες

θα προφυλάξει τον αυθεντικό μας κόσμο

σε κάποια όαση στην Αφρική

ή σε μια ζούγκλα στον Αμαζόνιο.

 

Λευκές σελίδες και μαύρες μου γραμμές

είναι η ώρα να γίνετε χελιδόνια.

Οι στιγμές των αηδονιών έχουνε πια εκλείψει

και ο χειμώνας που πλησιάζει

-ως τάχα μακρινή εποχή-

μάς καλεί.

Το σωστό μωρό - Κασσάνδρα Αλογοσκούφι

Κυριακή, 1/8/2021 Από τις δύο το βράδυ την είχαν επισκεφτεί οι πόνοι. Επίμονοι για ένα-δύο λεπτά, ύστερα υποχωρούσαν. Εκείνη δε γνώριζε ότι την είχαν πιάσει οι πόνοι της γέννας. Από διαίσθηση, όμως, σηκώθηκε κι άρχισε να ετοιμάζει τα πράγματά της για τον γιατρό. Έκανε την προσευχή της. Πότιζε τα λουλούδια. Άπλωνε το νυχτερινό πλυντήριο. Έπλενε τα πιάτα. Ξανάβαζε μέσα στο βαλιτσάκι κάποια πράγματα που είχε ξεχάσει βγάζοντας κάποια άλλα που τώρα της φαινόντουσαν περιττά, όπως μια δεύτερη οδοντόβουρτσα ή ένα βιβλίο της Τζέιν Όστιν. Στις 3.30 το πρωί η κατάσταση ήταν αφόρητη. Πλέον οι σπασμοί έρχονταν πιο συχνά. Έπρεπε να ξαπλώσει στον καναπέ για να ηρεμήσει, Τον άντρα της τον ξύπνησε στις 3.50. Πόναγε τρομερά, θα του ψιθύριζε στο αυτί. Εκείνος σηκώθηκε αλαφιασμένος. Ήξερε ότι θα γένναγε δέκα μέρες μετά. Ο γιατρός την είχε εξετάσει πριν οχτώ ώρες. Το παιδί ήταν πολύ ψηλά, δεν ήθελε να βγει τους είχε πει. Τώρα, εκείνη σφάδαζε, πάνω στο μαξιλάρι της κοιλιάς. Ο άντρας κάλεσε τους κοντινούς συγγενείς δίνοντάς τους οδηγίες να αλληλοειδοποιηθούν και να μην τον καλούν στο τηλέφωνο. Κάλεσε τους αδερφούς του. Ο ένας βρισκόταν εκεί κοντά, θα ερχόταν συνοδεία. Ο τρίτος αδερφός ήταν στα καράβια και βρισκόταν στα ανοιχτά μεταξύ Εύβοιας και Θεσσαλονίκης. Την έγκυο την ανέβασαν τα δυο αδέρφια στα πίσω καθίσματα του υπερυψωμένου τζιπ. Με χίλιους κόπους σκαρφάλωσε πάνω στα σκαλιά. Ήταν σαν πρησμένη ελεφαντίνα. Φόραγε ένα πορτοκαλί φόρεμα, που το χρησιμοποιούσε στα καλοκαιρινά μπάνια. Ωστόσο, φέτος δεν πήγε στην παραλία λόγω προχωρημένης εγκυμοσύνης. Η μυκητίαση από την άμμο ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο για την κατάστασή της και καλό ήταν να αποφεύγονται τα δροσιστικά μπάνια για παν ενδεχόμενο. Φτάσανε σαν τρελοί στο λιμάνι. Η έγκυος πίσω ούρλιαζε και βόγκαγε. Το παιδί από μέσα έσπρωχνε όσο δυνατά μπορούσε ψηλά πάνω στην κοιλιά για να χαμηλώσει το κεφάλι χαμηλά κάτω στα αχαμνά της μάνας. Έσπρωχνε με τέτοιο πείσμα και θέληση για γέννηση που η κοιλιά κόντευε να εκραγεί. Η μάνα ούρλιαζε σαν σειρήνα. Το φέρι μποτ ξεκίνησε τρελή κούρσα με το που άκουσαν να δίνει παράγγελμα ο έντρομος πατέρας: -«Λύστε τα σκοινιά και βάλτε μπρος, η γυναίκα μου γεννάει. Προλαβαίνετε-δεν προλαβαίνετε να την πάτε μέχρι απέναντι.» Κι όντως το φέρι μποτ έλυσε και πήγε με γκάζια. Μέσα σε έξι με επτά λεπτά είχε κάνει μια διαδρομή είκοσι λεπτών Σαλαμίνα-Πέραμα. Μέσα στο φέρι μποτ η γυναίκα συνέχισε να σφαδάζει. Ξαφνικά άκουσε νερά να πέφτουν από τα πόδια της σαν βρύση. Είχε ζητήσει να κλείσουν τη μουσική και τα κινητά και να μη μιλάν δίπλα της. Ήταν μια καθόλα φρικτή νύχτα αν εξαιρέσεις το χαρμόσυνο γεγονός της επικείμενης γέννας. ~ Είχε γεννήσει στις 7.15. Ο γιατρός το ανακοίνωσε με επισημότητα στην ομάδα του, ακουμπώντας το ήρεμο μωρό στο στήθος της γυναίκας. Η γυναίκα έκπληκτη το κοίταζε στα μάτια. ~ Στις 10.00 που συνήλθε από τη νάρκωση η λεχώνα, αναζήτησε να της φέρουν το παιδί. Τα βρέφη είχαν συγκεντρωθεί όλα σε μια σάλα με θερμοκοιτίδες. Ούρλιαζαν όλα μαζί ταυτόχρονα ξελαρυγγιασμένα και τρελά το ένα ενθαρρύνοντας το άλλο και όλα μαζί γυρεύοντας τη μαμά τους. Ήταν περίπου σαράντα μωρά και τσίριζαν κατακόκκινα κουνώντας τα χέρια τους σινιάλο στις νοσοκόμες, όμως κανένας δεν τα πρόσεχε, ήταν ολομόναχα στην αίθουσα νεογνών. ~ Όταν ο γιατρός ήρθε να πάρει το αγοράκι, το μπέρδεψε με το παιδί του κωδικού 254811. Αντί να διαβάσει το έντεκα, διάβασε 25484. Αφού πήρε το λάθος μωρό, πήγε και το οδήγησε στη λάθος μάνα. Όταν της ήρθε το αλλαγμένο μωρό, το αισθάνθηκε κατευθείαν. Έκανε όμως μία παράξενη σκέψη. Αν της είχε πεθάνει το μωρό δε θα ήθελε να επιστρέψει με άδεια αγκαλιά. Έτσι, παρέμεινε σιωπηλή και ελαφρώς θλιμμένη. Φυσικά, δεν το κατάλαβε από όσα έβλεπε, αλλά από όσα ένοιωθε. Το ένοιωθε ξένο και διαφορετικό. Δεν άφησε όμως να φανεί κάτι στον γιατρό και στη μαία που τη φρόντιζε για να μη στεναχωρηθεί. Ο γιατρός εκείνη τη στιγμή την ενημέρωνε ότι ίσως το επόμενο διάστημα να βιώσει θλίψη ή και κατάθλιψη ακόμα. Θα ήταν φυσιολογικό της εξηγούσε. Η μάνα έκανε σαν να μην την αφορά το θέμα και πρόταξε το στήθος να ταΐσει το παιδί. Όταν ήρθε μετά από ώρα η Κυρία Προϊσταμένη, την ρώτησε πλησιάζοντας έντονα το πρόσωπό της αν όλα ήταν καλά. Φυσικά και δεν ήταν όλα καλά ούτε καν καλά. Τι να έλεγε με ξένο παιδί στο στήθος. Αρνήθηκε ξανά να παραδεχτεί κάτι. Η ταυτότητα από το πόδι του παιδιού είχε εξαφανιστεί. Δεν ήξερε η λεχώνα αν έπεσε από μόνη της ή αν την έκοψε εκείνη από φόβο να μην της πάρουν το παιδί. Ρώτησε μάλιστα με τρόπο τις άλλες λεχώνες για το νούμερο που είχαν οι ταυτότητες των παιδιών τους. Όλες την κοιτούσαν με απορία. Α, τους εξηγούσε, μάλλον η νάρκωση θα έφταιγε για να την κλείσουν από κάτω με ράμματα. Ύστερα, έκανε ότι δεν την ένοιαζε και γύρναγε να θηλάσει το μωρό από το λάθος βυζί. Βολεύτηκε καλύτερα πάνω στον δεξί αγκώνα και αναγνώρισε στο προσωπάκι του μωρού την ανάγκη να αγαπηθεί από μια μάνα. Τις επόμενες ώρες ή μέρες, άκουσε αναστάτωση και κλάματα συγγενών στον διάδρομο. Σκέφτηκε ότι κάποιος είχε χάσει το μωρό του ή κάποιο παιδί θα πέθανε. Θα έλεγε «ευτυχώς, όχι το δικό μου» αλλά και πάλι δε μπορούσε με σιγουριά να το πει κρατώντας ένα ξένο μωρό στην αγκαλιά της. Κι έτσι μετά το εξιτήριο, το ζεύγος επέστρεψε στο νησί του και βάλαν το λάθος μωρό στην σωστή κούνια, στη σωστή γειτονιά και κοινωνία. «Υπήρχαν άλλα εγκλήματα πιο δυνατά» συλλογίστηκε η μάνα χαϊδεύοντας την απαλή πλατούλα του μωρού. Και με αυτόν τον παράδοξο τρόπο και τη συλλογιστική του συμβιβασμού η μάνα πίεσε τον εαυτό της να ξεχάσει εκείνο το αγαπημένο προσωπάκι που κράτησε και φίλησε ματωμένο μετά τη γέννα. Αλλά που και πως; Κάθε μέρα σαν εφιάλτης της ερχόταν στον ύπνο το σωστό μωρό.