ΘΑ ΈΡΘΩ ΚΙ ΕΓΩ - Savaş Sarıkaya - Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

 

Βράδυ άλλης μιας ημέρας δίχως εσένα

Πρόστυχες σκιές αιωρούνται από πάνω μου

Ο στύλος μιας λάμπας του δρόμου με προστατεύει

Η σκιά από τις σφαίρες τρυπάει το κορμί μου

Είσαι το μόνο που έχω στο μυαλό μου, η ελπίδα μου να συναντηθούμε μια μέρα

Ζω πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο κάθε στιγμή

Ένοπλοι αυτονομιστές πυροβολούν τα όνειρά μου.

Σε έκρυψα στα βάθη του μυαλού μου

Μη φοβάσαι, δεν θα σε βρουν

Οι σκιές των ύπουλων σφαιρών δεν μπορούν να σε πάρουν μακριά μου

Όταν το βούισμα από τις σφαίρες σταματάει για λίγο

Σε βγάζω από τα βάθη του μυαλού και σε κοιτάζω

Αδιαφορώ για τις σφαίρες που πέφτουν βροχή

Μην ανησυχείς αν κάτι σου συμβεί όσο λείπω

Δεν θα σε αφήσω μόνη δίχως εμένα

Καβαλάω μια σκιά και φεύγω

Το όραμά σου στα βάθη του μυαλού μου

Καβαλάω μια σκιά κι έρχομαι κι εγώ

Θα έρθω κι εγώ

(Το ποίημα γράφτηκε στην Τουρκική γλώσσα. Η παρούσα ελληνική μετάφραση έγινε μέσω της αγγλικής μετάφρασης του Memduh Batikan Payza)

In the evening of another day without you

Dirty shadows hovering over me

The post of a street lamp is guarding me

The shadow of the bullets pierces my body

Only thing on my mind is you, my hope is to meet one day

I'm living face to face with death every moment

Armed separatists are shooting bullets at my dreams.

I hid you in the deeps of my mind

Don't be afraid, they won't find

The shadows of treacherous bullets can't take you away from me

If buzzing bullets stop for a moment

I take it out of my stash and watch

I don't care about the buzzing bullets

Don't worry if something happens to you while I'm gone

I won't leave you alone without me

I ride a shadow and I go

Your dream in my stash

I ride a shadow and I'll come too

I will come too

Translated from Turkish to English: Memduh Batikan Payza

Περαστικές ψυχές - Αγλαΐα Κεφαλά

Δεν χάθηκαν στο πέρασμα
του χρόνου τα αληθινά
λόγια αγάπης των εραστών
Στων ποιητών κατέφυγαν
τις αγνές ψυχές, τις ευάλωτες
Αιώνια ξεχειλίζουν
λουσμένα στο φως τους
σαν αυτόφωτα αστέρια
Σαν θάλασσες ζωγραφισμένες
με πολύχρωμα συναισθήματα
Σαν Ιερά αφιερώματα των Αγγέλων
σε έναν χαμένο παράδεισο
που αρνήθηκε ο άνθρωπος
Για ένα ψέμα
Ψεύτικος ο κόσμος
Περαστικές σαν λευκά σύννεφα
οι ψυχές των ποιητών

Ονειροπόλος - Χρήστος Παπουτσής

 

Γρήγορα κάνοντας ν’ ανέβει στο πλοίο,

λύθηκε η βαλίτσα του

κι ένα του όνειρο βούτηξε στον βυθό.

Με το όνειρο αυτό,

η θάλασσα από τότε έχει μείνει γαλήνια.

Από το βιβλίο του Μετά το τέλος τ’ Ουρανού

ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ - Σωτηρία Κυρμανίδου

Σ' ένα σκοινί τεντωμένο

το μέλλον της ανθρωπότητος.

Αβεβαιότητα.

Ψυχές άδειες, χωρίς προσανατολισμό και όραμα.

Ψεύτικα χαμόγελα και υποσχέσεις.

Διχαστικές προσωπικότητες.

Απογοητεύσεις οικτρές.

Ραγίσματα ψυχών.

Όμως παρ’ όλα αυτά

κι ας μην έχουν αμβλυνθεί

οι γωνίες των γιατί,

το βλέμμα μόνο στον ουρανό

βρίσκει ανάπαυση.

Γιατί εκεί, ούτε ψευδαίσθηση,

ούτε ακύρωση, ούτε διχασμός.

Άνθρωπε, κάνε επανεκκίνηση.

Ξεκίνα για τον αληθινό προορισμό σου.

Άνω θρώσκω.

Για ν’ άλλάξει το πρόσωπο της γης.

Από το βιβλίο της ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΙΚΕΤΙΔΑ

Ὁ παπαγάλος - Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα
ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:
«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά.
Τί κάθομαι δω πέρα;» 

Την πράσινη ζακέτα του φορεί
και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,
για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.
Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,
ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα,
και τους λέει: «καλησπέρα». 

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.
Τί διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος!
Θα 'ναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,
αφού μπορεί και ανθρώπινα μιλεί.

Απ' τις Ινδίες φερμένος, ποιος το ξέρει
πόσα βιβλία μαζί του να 'χει φέρει,
με τί σοφούς εμίλησε, και πόσα
να ξέρει στων γραμματικών τη γλώσσα!
«Κυρ παπαγάλε, θα 'χωμε την τύχη
ν' ακούσωμε τί λες και πάρα πέρα;» 

Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει…
μα τί να πει; Ξανάπε: «καλησπέρα».

Το πιόνι - Εύα Πετροπούλου Λιανού

 

Εγώ, το πιόνι σαν ξυπνώ

Ανοίγω το παραθύρι μου

Λέω στον Ήλιο καλημέρα

Ανάβω το κερί στην Παναγία

Λέω το Πάτερ ημών

Εγώ το πιόνι

Σηκώνω στους ώμους μου όλη την άγνοιά μου

Ανοίγω την πόρτα

Ελπίζω να έχω Αγγέλους στο πλευρό μου

Να μη λαθέψω

Να μην κακοκαρδίσω κανέναν

Εγώ το πιόνι θα λέω την αλήθεια μου

Ώσπου κάποιος να με βγάλει από το κουτί

Να με χρησιμοποιήσει στη μεγάλη του σκακιέρα

Άθελά μου να μπω σε ένα ξένο κόσμο

Σε ένα άγνωστο παιχνίδι

Εγώ το πιόνι....

Νοέμβρης - Amy Lowell – Μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη

Τα φύλλα της κληματαριάς στον τοίχο του σπιτιού μου,

Είναι σπασμένα και ξερά.

Νεκρά φύλλα μαζεύονται κάτω από τα πεύκα,

Τα εύθραυστα κλαδιά των πασχαλιών

Σαρώνουνε τ’ αστέρια.

Κι εγώ καθισμένη κάτω από το φως μιας λάμπας

Προσπαθώ να καταγράψω το κενό της καρδιάς μου.

Ακόμα και η γάτα δεν θα μείνει μαζί μου,

Προτιμάει τη βροχή

Κάτω απ’ το υποτυπώδες στέγαστρο ενός υπόγειου παραθύρου.

November  

The vine leaves against the brick walls of my house,
Are rusty and broken.
Dead leaves gather under the pine-trees,
The brittle boughs of lilac-bushes
Sweep against the stars.
And I sit under a lamp
Trying to write down the emptiness of my heart.
Even the cat will not stay with me,
But prefers the rain
Under the meagre shelter of a cellar window.